Hij begon ooit bij de jeugdbrandweer, in Leerdam. Tot z’n 29ste keek Walter Ippel echter niet meer naar die brandweer om. Maar helemaal vergeten - dat nooit. ‘Ik zag in het dorp een spandoek hangen, dat ze mensen zochten. Zodoende ben ik toch maar eens gaan solliciteren.’ Inmiddels is Walter al een kleine vijf jaar lang brandweervrijwilliger. Bij twee posten tegelijk zelfs: in zijn eigen woonplaats Boven-Hardinxveld en in Vuren, onderdeel van de post Herwijnen waar hij ‘opstapper’ is. Walter werkt bij VKP Vuren.
Actief als jeugdbrandweerman of niet: ook Walter moest zich ‘gewoon’ melden voor de opleiding tot manschap. Al koos hij in zijn geval voor de dagopleiding, die de tijdsduur van twee jaar halveert. Eén dag in de week stampen? ‘Helemaal niet! Je doet juist heel veel praktijk. De theorie moet je thuis doen. Ik heb die opleiding heel positief ervaren. Een leuke leergang met twaalf cursisten, met allemaal één en hetzelfde doel waar we voor gaan.’
De eerste keer op een oefenavond staat hem nog helder voor de geest. ‘Je wordt heel goed opgevangen. Je krijgt gelijk een pak aan en het is: joh, draai maar mee. Ze nemen je overal in mee. Je hoort er eigenlijk meteen al bij.’
‘De saamhorigheid met elkaar’
Sindsdien zijn die oefenavonden vast onderdeel van z’n ritme. Twee keer in de drie weken verzamelt de ploeg in de kazerne aan de Watertoren. En nee, oefenen heeft Walter nog nooit als een belasting ervaren. ‘Het is de saamhorigheid met elkaar, die het aantrekkelijk maakt. Bij Boven-Hardinxveld zijn we er voor elkaar. We maken het altijd gezellig.'
Onderdeel van elke oefenavond is de nabespreking. ‘En dan is het nakletsen met elkaar, met een hapje en een drankje erbij. Het is gauw half twaalf. En het is leerzaam. Je oefent elke keer de dingen die je nodig hebt als brandweerman. Zorgen dat je je vaardigheden niet verleert, maar dat je bijblijft.’
'Thuisfront moet erachter staan'
Een vrij rustige post is het, die in Boven-Hardinxveld. Een keer of dertig per jaar gaat de pieper. ‘Dus dat valt wel mee.’ Maar die pieper kan ook in het weekend gaan. Of ‘s nachts. Walter: ‘Ja, ook dat gebeurt regelmatig. Daarom moet het thuisfront er wel achter staan. Dat doet mijn vrouw. We hebben drie jonge kinderen. Die groeien er mee op.’
Collega's worden vrienden
Ook de vrouw-achter-de-brandweerman wordt niet vergeten op de post. ‘We hebben speciale avondjes voor de vrouwen. Dat doet de personeelsvereniging, die van alles organiseert.’ Door het hechte contact ziet hij collega’s veranderen in vrienden. ‘Ja, dat gebeurt. Collega’s die ook buiten de brandweer elkaar privé zien, die met elkaar afspreken om leuke dingen te gaan doen. De jongens op de post zijn allemaal heel sociaal. Ik denk dat je dat als aspirant-brandweerman of -vrouw ook wel moet zijn.’
Brandweer Zuid Holland Zuid © 2025