Ze is de enige vrouw in de ploeg van Nieuw-Beijerland. Maar Sanne Klijnsmit maalt er niet om. 'Op het werk ben ik ook de enige vrouw. Ik hou het wel uit hoor', lacht ze. Dat werk is het bedrijf van haar vader, Autobedrijf Klijnsmit. Sanne werkt er als automonteur. En kan, dankzij pa, weg wanneer de pieper gaat. 'O ja! Ik geef een brul en ik ben weg. Mijn vader is er een voorstander van dat ik bij de vrijwillige brandweer zit.'

Officieel nog als stagiair dan, omdat Sanne de opleiding nog aan het afronden is. Twee jaar terug liep ze voor het eerst naar binnen in de kazerne aan de Handelstraat 13 in het dorp. 'Het bedrijf waar ik toen werkte, zat in dezelfde straat. Ik zag die brandweerauto's regelmatig voorbijrijden. Vond het altijd al een mooi beroep. Toen ik fulltime ben gaan werken, ben ik begonnen aan de opleiding. En ik ben nooit meer weggegaan!'

Haar komst betekent het debuut van vrouwen in de post. 'En ik ben nog steeds de enige vrouw. Ach, ik ben het gewend. Mij maakt het zelf niet veel uit, het is heel gezellig om tussen de mannen te zitten. Tuurlijk, er zouden meer vrouwen bij mogen. Maar nieuwe mannen zijn ook welkom.' 

Niet overdreven zwaar werk
Als automonteur is ze het werken met de handen wel gewend. 'Nu even niet, omdat ik spulletjes aan het bestellen ben. Maar zo meteen ga ik een auto repareren. Ik vind het werk als brandweervrouw eigenlijk wel meevallen. Het is niet overdreven zwaar. Iedere gezonde vrouw zou het moeten kunnen. Sjouwen met brandweerslangen moet iedereen in de ploeg, vrouw of niet.'

Elke week een andere oefening
Al heeft ze als automonteur een klein streepje vóór, zegt ze zelf. 'Als er iets met een auto is, weet ik er al gauw het een en ander van. Als automonteur ben je technisch onderlegd. Het is wel handig, maar als je het niet hebt, leer je het tijdens je opleiding.' En tijdens de oefenavonden. 'We draaien altijd een inzet, net zoals in het echt. De ene keer een brandje, de andere keer een bhv-oefening of iets met gevaarlijke stoffen. Elke week wordt er wel iets anders verzonnen.'

Eerste keer vol adrenaline
Nu nog de laatste loodjes van haar opleiding. 'Die valt heel erg mee. Eén avondje in de week naar Spinel in Dordrecht. En een half uurtje huiswerk in de week.' Als stagiair heeft ze er al een paar uitrukken op zitten. 'Die eerste keer zat ik vol adrenaline! Het was een woningbrand, heel indrukwekkend voor mij als eerste keer.'  

Toekomstige collega's kunnen erop rekenen dat ze warm worden ontvangen. 'Ik ook, als nieuwkomer. Het was die eerste keer op een oefenavond gelijk: kom binnen, je kunt meteen mee-oefenen. Ze lieten mij zien hoe alles werkt, je wordt helemaal meegenomen in het brandweerverhaal. Neem een keer contact op. Kom gewoon eens kijken op zo'n avond!'