Met een achtergrond in de zorg is de stap naar de vrijwillige brandweer geen onlogische. 'Mensen helpen is wat ik dagelijks al doe', zegt de Strijense Lonneke. Al was het wel een grote stap, erkent ze. 'De eerste keer naar de kazerne was ik superzenuwachtig.' Maar van zenuwen geen spoor meer, nu haar opleiding er bijna op zit. 'Het voelde al heel snel alsof ik er een tweede familie bij kreeg.'

Eigenlijk sluimerde die vrijwillige brandweer al langer in haar onderbewustzijn. 'Als kind heeft het me al gelokt. De sirene die je hoorde, het idee dat jij klaar staat terwijl andere mensen wegrennen, de adrenaline... dat maakte uiteindelijk dat ik die keuze heb gemaakt.' Maar niet zonder slag of stoot. 'Nee, het is mij in de beginperiode goed uitgelegd wat de opleiding inhoudt. Je bent er echt wel een avond in de week aan kwijt. En dan nog je thuisstudie. Maar er werd meteen bij gezegd: we willen je graag helpen als je ergens tegenaan loopt.'

Het is dat gevoel van verbondenheid dat Lonneke over de brandweerdrempel heen hielp. 'Ik zat de eerste keer naar de kazerne met trillende handjes in de auto. Superzenuwachtig. De tweede keer ook nog hoor, want spannend blijft het nog wel even.'

‘Er komt veel op je af’
Haar opleiding duurt nog tot en met januari. Inmiddels heeft Lonneke ook al kennisgemaakt met 'het echte werk'. 'Mijn eerste uitruk was een tilincident. Ik weet nog dat ik heel lang zat te wachten tot die eerste melding. Een man was gevallen op een zoldertje. Hem hebben we met een hoogwerker vanuit het raam naar buiten moeten geleiden. Ik mocht gelijk met alles meedoen. Heel indrukwekkend, er komt dan veel op je af. Maar je weet: ik ben nu echt het verschil aan het maken, die man heeft een probleem en kan de zolder niet meer af.'

Tweede vrouw in Strijen
Bij een andere uitruk staat een trekker met balenpers in de fik. Lonneke: 'Een serieuze melding. Ik zag de rookwolken al van verre. We hebben de hele avond staan blussen. En als je thuiskomt zit je nog vol adrenaline: wat cool dat ik hierbij heb kunnen zijn en er niet méér is gaan branden.'

Ze is de tweede vrouw bij post Strijen. 'Voor de rest zijn het mannen. Maar als er een incident is, is er geen verschil meer tussen man en vrouw. Het voelde al snel of ik er een tweede familie bij kreeg, en dat gevoel is alleen maar meer geworden. Vanaf de eerste seconde heb ik me welkom gevoeld.' Meer vrouwen mogen. 'Ik denk dat vrouwen iets meer de rust kunnen bewaren. Iets langer nadenken zo nu en dan. Maar je moet wel een beetje droge humor kunnen verdragen.'