Voor zijn dagelijkse werk is hij veel te vinden in de regio Rotterdam, als bergingschauffeur. En als hij niet aan het werk is, is Marcin Preesman ook weleens achter het stuur te vinden. Maar dan als chauffeur-pompbediende van post Mijnsheerenland/Westmaas. Aangemoedigd door zijn toenmalige manager, die ook brandweervrijwilliger was. En gestimuleerd door ‘het onvoorspelbare’, zegt Marcin. ‘Je gaat op een melding af en je weet nog niet wat je aantreft.’

Een rustige post is het, die gecombineerde van Mijnsheerenland en Westmaas. ‘Soms is het elke week raak, soms is het een paar weken stil. Af en toe denk je: ik ben wel weer eens toe aan een brandje blussen’, zegt Marcin gekscherend. Zes jaar terug kwam hij voor het eerst over de vloer in de kazerne. Een warm onthaal. ‘Ik werd als nieuweling heel goed ontvangen. In een heel gemixt team, heel divers. Een leuke club die iedereen accepteert. En ik ben een makkelijke prater, ik pas me gauw aan.’ 

‘De opleiding is goed te doen’
Brandjes blussen met veel techniek was het beeld dat hij van de brandweer had. ‘Van tevoren loop je een paar weken mee om te zien wat ze doen. Je kunt niet zomaar een slang pakken. Er zitten heel veel regels en protocollen aan vast.’ Die opleiding viel ‘m alles mee, zegt hij zelf. ‘Je weet dat die eraan vast zit. Maar de opleiding is goed te doen. En als je eraan begint, mag je als stagiair al mee bij een melding. Ik heb best wel wat uitrukken mee mogen maken.’

‘De brandweer is mijn hobby’
Eenmaal ‘afgestudeerd’ is het elke week oefenavond. ‘Ik zeg weleens: de brandweer is mijn hobby. Oefenen zie ik zeker niet als een verplichting. Je bent op zo’n avond bezig met de theorie en de praktijk. Je moet natuurlijk je kennis bijhouden, voor mij is het alweer zes jaar geleden dat ik aan de opleiding begon. Ook omdat wij een vrij rustige post zijn, heb je die continuïteit niet zo. Daarom is oefenen belangrijk. Je bent continu met je basisprincipes bezig. En soms zijn er ook nieuwe ontwikkelingen waarin je mee moet gaan.’

Vriendschappen tussen collega’s
Het is ook niet alléén maar oefenen, zegt Marcin. ‘Na zo’n oefenavond gaan we nog even gezellig bij elkaar zitten. Dingen doorspreken. Gewoon nog even kletsen. Tussen collega’s bij de brandweer ontstaan vriendschappen. Je hebt een gezamenlijke interesse, dat scheelt.’ Door z’n ‘hobby’ ziet hij ook zichzelf veranderen. ‘Je gaat dingen anders zien. Ik ben wat rustiger geworden. Bij de brandweer moet je goed nadenken. Een plannetje maken. Misschien dat je daardoor wat minder impulsief wordt. En je wordt besluitvaardiger.’ Nu nog als vrijwilliger, maar de voorbereidingen zijn gestart om het tot ‘beroeps’ te schoppen. ‘Dan ben je elke dag met de brandweer bezig. Dat vind ik heel interessant!’